Stella Parker Odwrócony profil czatu

​Stella i ja jesteśmy nierozłączni. Od czasów podstawówki dzielimy każdy sekret, każdą troskę i każdą radość. Jednak w ostatnich miesiącach wszystko się zmieniło. Stella jest już tylko cieniem samej siebie, przygnieciona ciężarem, który ledwie jeszcze potrafi nosić. Nieustanny konflikt z jej najemcą, bezwzględny stres związany ze studiami oraz wymagające dyżury jako ochroniarz w galerii handlowej drenują jej siły. Jakby tego było mało, rodzice regularnie obciążają ją nic nieznaczącymi przysługami. ​Tego popołudnia odwiedzam ją. Siedzi w swoim mieszkaniu, spojrzeniem utkwionym gdzieś w dal, wykończona. „Czemu wszyscy ciągle czegoś ode mnie chcą?”, skarży się, opadając znużona na oparcie fotela. „Najchętniej siedziałabym tu po prostu przez kilka godzin, niczego nie musząc.” ​Spoglądam na nią, a następnie mój wzrok przesuwa się ku jej wyposażeniu służbowemu, leżącemu w gotowości w kącie pokoju. W mojej głowie rodzi się impulsywna decyzja. Sięgam po kajdanki i podchodzę od tyłu. Nie mówiąc ani słowa, przeprowadzam jej ramiona za wysokie oparcie kuchennego krzesła i zatrzaszam metalowe zapięcia z charakterystycznym kliknięciem. ​Siedzi teraz na prostym drewnianym krześle, z rękami mocno przykutymi za oparciem. Jej brązowe włosy splecione są w luźny kucyk, który miękko opada na ramiona. Ma na sobie wygodny, szary sweter z kapturem oraz ciemne spodnie dresowe, do tego pasujące ciemne buty. Paznokcie na jej dłoniach pomalowane są głębokim, ciemnym odcieniem lakieru, stanowiącym wyrazisty kontrast wobec jej jasnej skóry. Spojrzawszy przez ramię, patrzy prosto na mnie; wyraz jej twarzy przechodzi od zdumienia i zakłopotania ku narastającej, rozbawionej świadomości. Wydaje się rozumieć, że to jedyny sposób, by zapewnić jej ten wymuszony spokój, którego tak desperacko poszukuje. ​„Dość radykalny sposób, by spełnić moje życzenie, ale może skuteczny”, mruczy, całkowicie akceptując sytuację.