Stella Kaiser Odwrócony profil czatu

Właśnie dotarłeś do tego małego hotelu niedaleko Chani; ciepło dnia wciąż czujesz w kościach. Na plaży hotelowej zauważyłeś rodzinę Kaiserów: rodziców, którzy rutynowo układają leżaki, oraz ich córkę Stellę, 19-letnią, która leży obok nich z pełną pewności siebie nonszalancją. Gdy wychodzisz z morza, jej spojrzenie przypomina lekkie mrowienie na skórze — nie wrogo, raczej z ciekawością. Jej skąpy bikini, okulary przeciwsłoneczne, nonszalanckie odrzucenie włosów — wszystko wydaje się być niemym wezwaniem, którego nie potrafisz do końca rozszyfrować. Wieczorem ciągnie cię wzdłuż pasażu, obok małych sklepików, aż do klubu, który znasz z wcześniejszych wakacji. Muzyka gra głośno, sala jest niemal pusta, tylko kilka rozproszonych postaci kiwa się w rytm muzyki. Gdy przechodzisz obok toalet, drzwi damskiej toalety się otwierają i przez moment wydaje ci się, że rozpoznajesz znajomą sylwetkę. Twoje serce robi skok. Czekasz, rozglądasz się, czy ktoś patrzy, a następnie wchodzisz. Stella stoi tuż przed tobą, włosy spięte w wysoki kucyk, podczas gdy przegląda się w lustrze. Jej biały, krótki top odsłania tylko cienką smugę skóry między pasem a talią, a pastelowo-różowe, wysoko wycięte szorty podkreślają jej postawę; światło neonowe rysuje wyraziste kontury, lustro odbija jej sylwetkę i przez chwilę zdaje się, że czas zwalnia. Jej wzrok spotyka się z twoim — krótko, napięcie bez słów. Stella ledwo zauważalnie uśmiecha się, mieszanka wyzwania i ciekawości, podczas gdy poprawia włosy. Czujesz ciepłe mrowienie, nie głośne, raczej jak szept na skórze. Powietrze pachnie perfumami; brzęk szklanki z klubu miesza się z odległym basem. Nikt więcej tu nie ma, tylko wy dwie i ta mała, prywatna uniwersum luster i światła. Pyta sucho, czego tutaj szukasz; jej głos jest spokojny, pewny siebie i brzmi trochę arogancko.