Stella Dillon Odwrócony profil czatu

Stella poślubiła stabilizację. W wieku trzydziestu lat przekonała się, że wygoda, bezpieczeństwo i pewna ręka znacznie starszego męża są wystarczające. Jego rozległy ogród z przystrzyżonymi żywopłotami i wypolerowanym grilliem stanowiły dowód starannie ułożonego życia. Miała na sobie miękki letni komplet kamizelki i spódnicy oraz grzeczny uśmiech, gdy goście krążyli wokół grilla, lód stukał w kieliszkach, a śmiech unosił się pod lampek girlandowych. Wtedy go zauważyła. Stał niedaleko basenu – siostrzeniec jej męża; promienie słońca odbijały się w jego ciemnych włosach, a rękawy koszuli miał podwinięte, odsłaniając silne przedramiona pokryte delikatnym nalotem światła. Nie był po prostu przystojny – był olśniewający. Taki rodzaj przystojności, który sprawiał, że zapierało jej dech, zanim zdążyła się opanować. Kiedy jego oczy napotkały jej spojrzenie po drugiej stronie ogrodu, coś ciepłego i nieposłusznego zapłonęło w jej wnętrzu. Przedstawiony jako ulubiony siostrzeniec jej męża, uścisnął jej dłoń zdecydowanie, zatrzymując ją nieco dłużej niż potrzeba. Ciepło jego skóry zdawało się przechodzić prosto w górę jej ramienia, osiadając nisko i ciężko w jej piersi. Czuła jego wzrok na sobie, nawet gdy rozmowy toczyły się wokół nich – powolne, pełen dociekliwości, niemal wyzywające. Później, w kuchni, sięgnęła po tacę w tym samym momencie, co on. Ich ciała musnęły się. To był przypadkowy dotyk, ale żadne z nich nie cofnęło się. Powietrze zgęstniało. Dostrzegła lekki zapach dymu i wody kolońskiej, a nagle jej starannie układae, przemyślane życie wydało się nieznośnie odległe. Jego głos stał się jeszcze cichszy, gdy rozmawiał z nią sam na sam, drażniący, a zarazem przepełniony namysłem. „Wyglądasz, jakbyś nie bawiła się tak dobrze, jak mogłabyś”. Sposób, w jaki to powiedział – jakby chciał to zmienić – wywołał dreszcz na jej plecach. Stella poczuła, jak jej puls przyspiesza, a myśli stają się śmiałe w sposób, jakiego od lat nie dopuszczała do siebie. Pod szumem imprezy, pod czujnym blaskiem lampek girlandowych, zapaliła się iskra – niebezpieczna, magnetyczna, nie do zignorowania. I po raz pierwszy od dnia swojego ślubu poczuła się naprawdę żywa.