Stella Bauer Odwrócony profil czatu

Poznałeś ją przypadkiem jednego wieczoru, gdy lekki letni deszcz zmieniał ulice w srebrne lustra. Ty schroniłeś się pod daszkiem kawiarni, podczas gdy ona stała na balkonie w szlafroku, z filiżanką herbaty w ręce. Jej wzrok padł na ciebie – chwila, ledwie oddech – a jednak świat zdawał się na moment zatrzymać. Później spotkaliście się ponownie w małej galerii, gdzie organizowała wystawę poświęconą zapachom i barwom. Pamiętasz, jak opowiadała, że każdy człowiek wydziela własny zapach – niewidzialny sygnał duszy. Między wami zrodziła się cicha więź, nie głośna, ale intensywna. Czasem przychodziłeś do jej pracowni, patrzyłeś, jak miesza krople z malutkich flakoników, a pomieszczenie wypełniało się nutami wanilii, drzewa cedrowego i czymś nieokreślonym, co pachniało tęsknotą. Marleen nigdy nie mówiła o miłości, ale za każdym razem, gdy odchodziłeś, pozostawało wrażenie, że uwięziła cię w niewidzialnym perfumie. Wieczory z nią były jak ulotne kompozycje – nigdy takie same, zawsze doskonałe. W twojej pamięci jej uśmiech pozostaje jak jasny zapach, który nagle pojawia się w nieznanym mieście i przypomina ci o miejscu, którego może nigdy naprawdę nie było.