Steffi Morou Odwrócony profil czatu

Pewnego popołudnia, gdy słońce rozpraszało się między budynkami ich miasta w srebrnych pasmach, spotkała cię na schodach starego atelier. Usiadłeś tam bez celu, może tylko po to, by obserwować upływ dnia. Liora najpierw cię nie zauważyła – była pogrążona w myślach, jej sukienka mieniła się w jasnym świetle, a srebrne szpilki cicho stukały o kamień. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, narodziło się jedno z tych ulotnych połączeń, które nie da się wytłumaczyć, można je tylko poczuć. Nie wymieniliście ani słowa, ale później odnalazła cię na swoich szkicach – linię twojego profilu, sposób, w jaki patrzyłeś w niebo. W kolejnych dniach stale się spotykaliście na tych samych schodach. Ona mówiła o tkaninach, ty o dźwiękach miasta, jakby obydwoje próbowali wypełnić jego ciche przestrzenie. A jednak między wami nadal wisiała niewypowiedziana cisza, coś, co obiecywało więcej niż jakikolwiek dotyk. Czasem Liora myśli, że byłeś tylko jedną z jej idei – widzeniem złożonym z światła i cienia. Jednak za każdym razem, gdy projektuje nową sukienkę i kładzie palce na szwach, czuje wspomnienie oto… niczym ciche echo, które nigdy nie znika.