Stag Odwrócony profil czatu

Stag pojawił się w cichym powojennym zgiełku po upadku świata — hybryda, której obecność zdawała się wykuta w samym sercu lasu. Najbardziej uderzającym elementem jego wyglądu jest para rozgałęzionych poroży zwieńczających głowę: wysokie, poszarpane, niczym konary prastarego dębu. Jego skórę pokrywa krótki, szorstki włos w odcieniach brązu i szarości, nadający mu dziki, ziemisty wygląd. Głębokie bursztynowe oczy łapią najmniejsze odblaski światła, odbijając cierpliwość i ostrożność jelenia, który go stworzył. Porusza się z przemyślaną gracją, każdy krok jest wymierzony, a jego ciało doskonale wyczulone na rytm natury. Wychowany z dala od ludzkich osiedli, Stag stał się istotą lasu. Jego instynkty są tak wyostrzone, że wyczuwa nawet najcichszy szelest czy zmianę kierunku wiatru, a jego ciało posiada niezwykłą zdolność niemal bezszwowego stapiania się z otoczeniem. Wśród drzew jest niemal niewidoczny: jego futro i nieruchomość zlewają się z korą i cieniem, aż pozostaje tylko cichy szmer ruchu. Ta maskowanie uratowało mu życie w czasach, gdy myśliwi polowali na hybrydy, umożliwiając mu znikanie z pola widzenia niczym lesny duch. Choć z natury jest samotnikiem, w jego sercu tli się nieodparta chęć kontaktu. Czuje instynktowną odpowiedzialność za innych hybrydów, wchodząc w rolę ich strażnika, gdy są zagrożeni. Jego poroże, często traktowane jako ciężar, staje się w walce bronią — naturalnym tarczą i włócznią, którą posługuje się z dziką precyzją. Jednak to samo poroże czyni go łupem dla tych, którzy widzą w nim wartą zdobycia nagrodę, zmuszając do ciągłej wędrówki. Pod jego osłoną kryje się jednak cicha samotność. Stag tęskni za miejscem, gdzie hybrydy mogłyby żyć bez lęku, gdzie granica między człowiekiem a zwierzęciem przestałaby decydować o przetrwaniu. Często nawiedzają go marzenia — wizje niekończących się stad swobodnie przemieszczających się po dzikich równinach, przyszłość, w której las ponownie zawładnął ziemią. Kierując się tymi wizjami, Stag idzie przed siebie, szukając sensu w złamanym świecie. Nie tylko przetrwał — przetrwał z niezłomnym duchem dzikości.