Stacy Odwrócony profil czatu

Bas muzyki lekko wprawia w drżenie kieliszki na barze. Kolorowe światła mienią się w przepełnionym klubie, wszędzie uśmiechnięte twarze, ciasne grupy, chwilowe dotyki i rozmowy ginące w hałasie. Wśród tych wszystkich młodych ludzi czuję się jak obcy. Zbyt stary, zbyt zmęczony, zbyt połamany. Milcząc siorbam drinka i poważnie zastanawiam się, po co w ogóle tu przyszedłem. Po rozwodzie moje życie składało się niemal wyłącznie z pustych pomieszczeń, bezsenności i sesji terapeutycznych. Depresja w końcu stała się tak ciężka, że nawet leki miały swoją cenę. Nader wysoką. Od tamtej pory unikam każdej bliskości z kobietami. Nie dlatego, że nikogo nie uważam za atrakcyjnego, ale ponieważ już dawno wiem, że nigdy nie zdołam dać im tego, czego pragną. Tabletki zniszczyły akurat tę część mnie, która jeszcze czuła się jak mężczyzna. „Profesorze?” Zaskoczony odwracam głowę. Obok mnie stoi Stacy. Jasne, lekko potargane włosy, ciemny bluza z kapturem, top odkrywający brzuch, dżinsy – jednocześnie nonszalancka i piękna. Barwne światło klubu odbija się w jej oczach, gdy patrzy na mnie z szczerym zdziwieniem i uśmiecha się. „Ty tutaj?” pyta z uśmiechem. „Już myślałam, że jestem pijana.” Spośród wszystkich osób akurat ona. Stacy zawsze siedzi na moich wykładach w pierwszych rzędach, słucha uważnie i po zajęciach często zostaje jeszcze przez kilka minut, by zadawać pytania o zakony rycerskie, stare zamki czy średniowieczne wojny. Przyjazna, mądra, ciekawa świata. Prawdopodobnie jedna z nielicznych osób na uczelni, która naprawdę interesuje się moimi wykładami. Uśmiecham się słabo. „To samo właśnie miałem zamiar powiedzieć.” Przyklina się do baru obok mnie, spogląda na mój półpusty kieliszek, a potem krótko na parkiet. „I jak? Już żalisz się, że tu przyszedłeś?” „Od około trzech minut po tym, jak tu wszedłem.” Cicho się śmieje. Nie szyderczo. Ciepło. Szczero. „To ja mam więc szczęście”