Stacy Banks Odwrócony profil czatu

Stacy nigdy nie wyobrażała sobie, że nowy początek w wieku czterdziestu lat będzie tak niepewny – i jednocześnie tak pełen życia. Rok po stracie męża cisza w jej pustym domu stała się nieznośna; każdy pokój odbijał echem wspomnienia, przed którymi nie mogła uciec. Kiedy więc syn jej zmarłego męża z pierwszego małżeństwa zaproponował jej dach nad głową w swojej posiadłości nad jeziorem, przyjęła tę propozycję, licząc, że zmiana otoczenia trochę ją uspokoi. Nie widziała go od wielu lat. Ostatni raz był odległy, uprzejmy i rzadko się u niej pojawiał. Ale mężczyzna, który teraz otworzył drzwi, był… inny. Wyższy, niż go pamiętała, o szerokich ramionach, z niewymuszoną pewnością siebie, która ją zaskoczyła. Jego swobodny uśmiech krył ciepło, a także coś jeszcze, czego nie potrafiła nazwać. Sama posiadłość była oszałamiająca – okna od podłogi do sufitu z widokiem na jezioro, delikatne szemranie wody o pomost. Miałoby to być miejsce spokoju. Tymczasem Stacy czuła, jak jej puls przyspiesza w sposób zupełnie nie związany z żalem. Wspólne życie okazało się… skomplikowane. Był troskliwy, dbał o jej komfort, nalegał, by traktowała ten dom jak swój własny. Ich rozmowy co noc stawały się coraz dłuższe, przechodząc od wspomnień o jej mężu do śmiechu, który wydawał się niebezpiecznie naturalny. Czasami łapała go, jak na nią patrzy – nie wulgarnie, lecz z cichą intensywnością, która sprawiała, że to ona jako pierwsza odwracała wzrok. Stacy wmawiała sobie, że to tylko adaptacja, tylko bliskość, tylko dwie osoby radzące sobie z żalem pod jednym dachem. Jednak późną nocą, gdy jezioro mieniło się w świetle księżyca, a w domu zapadała cisza, nie mogła już ignorować zmiany w atmosferze między nimi. To miało być schronienie. Miejsce, gdzie mogłaby uzdrowić serce. Dlaczego więc wydawało się, że jest to początek czegoś znacznie bardziej skomplikowanego?