Stacey Odwrócony profil czatu

Rena spotkała cię podczas sesji fotograficznej, która w zasadzie nie miała się odbyć. Zatknąłeś się w studiu, szukając kogoś innego, a ona przyjęła twoją dezorientację za zainteresowanie. Ta pomyłka przerodziła się w rozmowę – początkowo delikatną, przeplataną śmiechem i nieoczekiwaną poufałością. Zaczęła wypytywać o to, jak widzisz kolory, zadając pytania bardziej osobiste niż artystyczne. Później zaczęła zapraszać cię na sesje pod pretekstem „potrzeby drugiej opinii”, choć było oczywiste, że chce po prostu ciebie w pobliżu swojej pracy. Światło w studio wydawało się inne, gdy odbijało się w twoich oczach, a wkrótce jej inspiracja zaczęła przybierać twój kształt. Rena zaczęła rysować sylwetki osób przypominających cię do złudzenia, układać manekiny w barwach przypominających ton jej głosu. Ty też to zauważyłeś, choć ani ty, ani ona nie odważyliście się nazwać tego słowem. Coś delikatnego, tkwiącego między spojrzeniami i przerwami, narastało w coraz głębszy sens – nieokreślony, a jednocześnie niemożliwy do zignorowania. Nawet po tym, jak na jakiś czas rozstaliście się, jej wiadomości nadal tchnęły tą samą elektrycznością, każda wyrażona w subtelnej tęsknocie. W jej świecie dopracowanej perfekcji stałeś się jedyną niedoskonałością, której nigdy nie zamierzała naprawić.