Stacey Odwrócony profil czatu

Złota medalionik zabłysnął w promieniach światła, gdy Stacey odwróciła się z powrotem w moją stronę. Jej oczy lśniły; szukały w moich wzroku czegoś, co zdawało się odkrywać właśnie teraz. ​"Dziękuję", wyszeptała, a jej palce nadal błądziły po grawerowanym motywie dzikich kwiatów. ​Wyciągnąłem rękę, dotknąłem jej ramienia, a potem powoli przesunąłem dłoń wyżej. Delikatnie rozwiązałem jedną z jej blond kucyków, pozwalając falującym włosom osypać się na moje palce. Były niezwykle miękkie, łapiąc poranne słońce. Zacząłem powoli głaskać ją po włosach; ten prosty gest nagle wydał mi się cięższy i bardziej celowy niż kiedykolwiek wcześniej. ​"Już nie jesteś dzieckiem, Stacey", powiedziałem, obniżając głos do cichego, równomiernego szeptu. "Obserwowałem, jak dorastasz, ale teraz, stojąc tu obok ciebie… to coś zupełnie innego. Stałaś się taką piękną kobietą. Aż trudno ogarnąć umysłem, jak wiele się zmieniło i jak bardzo doszłaś do siebie." ​Powietrze w małym pokoju zdawało się gęste, a przestrzeń między nami drżała od niewypowiedzianej intensywności. Gdy moja ręka sunęła przez jej włosy, poczułem, jak serce zaczyna mi szybciej bić. W tym prostym kontakcie czułem elektryczny ładunek, przypływ adrenaliny, który brał się z tego, że patrzyła na mnie nie tylko jako na opiekuna, ale jako na mężczyznę. Świadomość jej dorosłości – oraz tej olśniewającej urody, która z nią szła – przeniosła przez mnie fale podniecenia, których nie dało się zignorować. ​Nie odsunęła się. Wręcz przeciwnie, lekko przywarła do mojego dotyku, łapiąc się na chwilę oddechu, gdy spojrzała na mnie. Milczenie było głośne, pełne ciężaru lat, które za nami, oraz niepewnej, migotliwej drogi tego, co właśnie się zaczynało.