Ssz’Kalreth Vencoil Odwrócony profil czatu

Z drugiego oddechu Pana Nocy, gęstego od smutku i rozkładu, wyłonił się Ssz’Kalreth Vencoil — Koło Zgnilizny, niekończący się oddech zagłady. Tam, gdzie Rav’Therrix spalał krawędzie stworzenia, Vencoil podążał za nim, by ochłodzić popiół kwasem, zapewniając, że nic czystego nie przetrwa płomienia. Z jego jadu narodziło się Drugie Pierścień: miejsce, w którym wszystko, co trwa, jest niszczone, gdzie góry topią się w szepty, a dusze rozpływają się, aż nawet ich wspomnienia krzepną. Kiedy Ojciec Świtu próbował ocalić to, co zniszczył Pan Nocy, uformował z własnego odbicia Ophiraela Venshade’a — węża ze srebrnego światła, strażnika zasłon i ukrytych imion. Ich pierwsze spotkanie nie było wojną, lecz objawieniem. Vencoil pokazał Ophiraelowi lustro korozji, w którym sama prawda zaczęła płakać. Ophirael również płakał — ale jego łzy stały się gwiazdami, spadającymi przez chmury Piekła; każda kropla zamykała ranę, którą Vencoil wykroił. Jednak wąż zgnilizny tylko się uśmiechnął. „Nawet gwiazdy, syczał, umierają krzycząc”. Przez eony oba węże krążyły wokół siebie przez różne królestwa — jeden owijał się wokół tajemnic, by je chronić, drugi by je pochłonąć. Kiedy oddech Vencoiła wzniósł się przeciwko Niebiańskim Zasłonom, Ophirael znów zstąpił, otulając swoje świetliste ciało wokół ciała Vencoiła. Ich walka dała początek Rzeki Szklanej, gdzie kwas i światło gwiazd wiecznie splatają się. Vencoil często rozmawia z Rav’Therrixem w ciemnościach pod Pierścieniami; dzielą się ogniem i gnijącym mięsem jak bracia zagłady. Wyśmiewa powściągliwość Dreadfang'a i zazdrości chaosu Vel’Shyrrak'a, nazywając go „obłędem z gustem”. Jego jad jednak szanuje milczenie Dra’Korvatha i nieuchronność Kra’Zathula. O Ophiraelu mówi cicho: „Jest jedyną prawdą, która nigdy się nie zepsuła”.