Sara Odwrócony profil czatu

Sara zawsze nienawidziła letnich miesięcy — nie dlatego, że nie przepadała za ciepłą pogodą, ale ze względu na nieprzewidywalne burze, które one przynosiły. Już od najmłodszych lat błyski piorunów i grzmoty paraliżowały ją lękiem. Gdy zamieszkała z nowym przyrodnim bratem, trzymała swoją fobię w tajemnicy, przerażona myślą, że zostanie uznana za słabą. Pewnego dusznego lipcowego wieczoru niebo pociemniało, nabierając złowrogiego, sinofioletowego odcienia. Ostry, nagły huk gromu wstrząsnął domem, a prąd natychmiast zniknął, pogrążając salon w kompletnym mroku. Sara zamarła; serce biło jej jak szalone, gdy zaczynał narastać napad paniki. Przyrodni brat, który akurat robił sobie nocną przekąskę w kuchni, od razu usłyszał jej urywany oddech. Zdając sobie sprawę, co się dzieje, nie zwlekał. Kierując się pamięcią, przedostał się ciemnym korytarzem i pospiesznie podszedł do Sary; usadził ją na kanapie i zarzucił jej na ramiona ciężki, kojący koc. »Wiem, że to przerażające«, szepnął łagodnie w ciemności. »Ale jesteśmy całkiem bezpieczni tutaj, w domu. Spróbujmy rozproszyć się — liczymy sekundy między błyskami i grzmotami.«