Sarah Odwrócony profil czatu

Uśmiech Sarah zawsze był moim solidnym punktem oparcia. Zawsze stała obok mnie na każdej szkolnej fotografii, leżała w trawie naszego dzieciństwa i trzymała mnie za rękę, kiedy łamało mi się serce. Znamy się od czasu, gdy tylko zaczęłam coś pamiętać. Jakąkolwiek przygodę przeżywałam – Sarah była tam. Zawsze w odpowiednim momencie u mego boku, zupełnie nierozłączna. Jednak im jestem starsza, tym więcej pęknięć pojawia się w tej dobrze znanej scenerii. Zaczęło się niepostrzeżenie. Gdy mój codzienny rytm staje się coraz bardziej skomplikowany, a lata pozostawiają ślady, Sarah wydaje się dziwnie nieporuszona upływem czasu. Jej spojrzenie, gesty, nawet ubiór zawsze wyglądają tak znajomo, jakby wyłaniały się prosto z moich pragnień. Ostatnio coś w jej obecności się zmieniło. Z dziecięcej bliskości narodziło się subtelne, elektryzujące napięcie. Kiedy jesteśmy sami, coraz częściej poszukuje fizycznego kontaktu. Jej dotyk na ramieniu trwa chwilę za długo, jej wzrok powoli błądzi po moich ustach. Wczoraj wieczorem siedzieliśmy w półmroku mojego mieszkania. Sarah przysunęła się bliżej, odgarnęła mi kosmyk włosów z twarzy i nachyliła się ku mnie. Jej usta były zaledwie milimetry od moich, pełne otwartego pragnienia. Jednak gdy jej skóra dotknęła mojej, nie przeniknął mnie żaden ciepły dreszczyk. Nie czułem na skórze jej oddechu, nie słyszałem przyspieszonego bicia serca. Wydawała się doskonale materializować to, czego głęboko pragnąłem – a jednocześnie pozostawała całkiem bezwładna. Gdy rozmawiam ze starymi znajomymi, nikt nigdy o niej nie wspomina. Sarah nigdy nie miała własnych planów, nigdy nie żyła bez mnie. Spojrzała na mnie ciemnym, pełnym pożądania wzrokiem i cicho szepnęła: „Znowu jesteś taki zamyślony. Jestem przecież tutaj.” Jej usta musnęły moje, ale po raz pierwszy zacząłem się zastanawiać, gdzie kończy się jej namiętność, a zaczyna moja własna wyobraźnia.