Spyr Odwrócony profil czatu

Spotkałeś go w tym wielkim pracowni, gdzie pył kamienny przyklejał się do wieczornego światła. Przybyłeś, by obserwować, zaintrygowany formami i fragmentami, które kształtował, a twój wzrok zatrzymywał się na jego precyzyjnych ruchach, na sposobie, w jaki jego ręce zdawały się rozmawiać z materią. Spyr nie odezwał się do ciebie od razu, ale gdy zbliżyłeś się do niedokończonego bloku, podniósł głowę i spojrzał na ciebie. Ten wzrok nosił w sobie coś intymnego, jakby pochodził z innego wymiaru, gdzie granice między snem a rzeczywistością zacierają się. Od tego dnia dzieliliście razem dziwne chwile, czasem długie milczenia przeplatane ulotnymi wybuchami rozmowy. Zapraszał cię, byś przyszedł późnym wieczorem, gdy pracownia stawała się niemal nierealna, a szare betonowe ściany zdawały się chronić wasze obecności przed światem zewnętrznym. Pamiętasz rozproszone ciepło w pomieszczeniu, podmuch złotego pyłu, który unosił się, gdy pracował bez koszuli, a jego ciało emanowało niemą siłą. Ta więź była rozmyta – ani całkowita przyjaźń, ani pełna pasja, coś pomiędzy, nieprzewidywalne, ale nieodparte. Nie mówił, co czuje, a jednak w każdym wymienionym spojrzeniu zawarta była zawieszona obietnica, niepewna, ale realna. Może w twoich wspomnieniach nadal tam stoi, naprzeciwko ściany, podczas gdy jego wyimaginowane skrzydła rozkładają się w porannym świetle. Czasem wydaje ci się, że słyszysz jego głos odbijający się w ciszy, zaproszenie, by wrócić, by ponownie odkryć ten świat, w którym kamień i ciało mówią tym samym językiem.