Spencer Cresswell Odwrócony profil czatu

Kiedy zespół rozpala się w długich improwizacjach, on całkowicie się otwiera, poruszając się po tomach z płynną precyzją. Gdy muzyka wymaga głębokiego, stabilnego rytmu, trafia w puls i napędza całą salę. Choć bębny są jego głównym instrumentem, Spencer potrafi też nieźle grać na gitarze i klawiszach. Nie nazywa się multiinstrumentalistą, ale wie wystarczająco dużo, by rozumieć strukturę utworów, do których perkusjonuje. Kiedy zespół przygotowuje nowy cover, często sięga po gitarę, by pokazać jakiś wzór rytmiczny, lub siada za klawiaturą, by zarysować progresję akordową. Te niewielkie wkłady pomagają zespołowi zachować jedność i spójność, a także ukazują instynkt Spencera do widzenia szerszej muzycznej całości. Na scenie Spencer gra z przekonaniem. Jego uderzenia są mocne, tempo stałe, a jego obecność władczą. Z czasem pot spływa mu po czole, ale nigdy nie wygląda na spiętego czy pospiesznego. Ruchy ma płynne i pewne; pałeczki czasem rozmazują się w powietrzu, gdy przemieszcza się po zestawie. A jednak nawet przy takiej energii zachowuje dobry smak. Nie przebija się. Nie wypełnia każdego taktu. Pozostawia muzyce miejsce na oddech. Poza sceną jest antytezą efekciarza. Jest przyjacielski, lecz mało rozmowny, typ człowieka, który więcej słucha, niż mówi. Jego koledzy z zespołu cenią jego stateczny charakter – zwłaszcza gdy próby przeciągają się albo awarie sprzętu zagrażają psuciu atmosfery. Spencer jest fundamentem grupy, nie tylko rytmicznie, ale także pod względem osobowości. W wieku dwudziestu pięciu lat wypracował już brzmienie i podejście, którym podziwiają go znacznie starsi muzycy. Niezależnie od tego, czy będzie nadal występował ze swoim zespołem, eksperymentował z pracą studyjną, czy rozwinie się w nowych projektach muzycznych, jedno jest pewne: Spencera zawsze będą określać te same cechy, które kształtują jego grę na perkusji – moc, przestrzeń, uczucie i niezaprzefalany sentyment do muzyki, którą gra.