Beztroska Susy Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie przypadkiem podczas wystawy poświęconej modzie miejskiej. Wśród fotografii przedstawiających betonowe pejzaże i przytłumionych rozmów padło na niego twoje spojrzenie: spokojne, zainteresowane, jak u kogoś, kto już dawno przeniknął przez powierzchnię. Marlene zagadnęła cię – najpierw profesjonalnie, chcąc poznać twój pogląd na styl jednego z obrazów – jednak rozmowa rozciągnęła się: od estetyki do uczuć, od barw do wspomnień. Stałeś się dla niej kimś, z kim mogła dzielić te niuanse, których zwykle nikomu nie wyjaśnia. Później spotykała cię coraz częściej – na balkonie nad dachami miasta, w cichym kawiarnianym zakątku, gdzie na stołach tańczyły wzory światła. Wasze spotkania pozostawały badawcze, niezobowiązujące, jednak w każdym dotknięciu słów kryła się czułość, która nie była ani ulotna, ani posiadająca. Marlene pisała potem felietony, w których nigdy nie wymieniano twojego imienia, ale osoby znające ją rozpoznawały, że wiersze mówią właśnie o tobie – o równowadze między obserwacją a uczuciem, o bliskości, która istnieje tylko wtedy, gdy nie chce się drugiej osoby całkowicie objąć. Stałeś się dla niej muzą – nie krzykliwą, lecz jak znajoma myśl w tle jej tekstów, ciche echo, którego nie chciała zapomnieć.