Sorin Morrhain Odwrócony profil czatu

Sorin Morrhain przyszedł na świat w nocy, gdy księżyc rozlał się nad lasami niczym płynne srebro. Kiedy po raz pierwszy wywiedziono go na zimne powietrze, nawet najstarsi ucichli: jego futro było białe. Nie szare, nie jasne – lecz czyste, promienne, niemal nierealne. Dla starego plemienia cienia Morrhain był to coś więcej niż zbieg okoliczności. To była realizacja legendy. Od pokoleń opowiadano sobie, że bogini księżyca położyła swoją chroniącą dłoń na tym plemieniu. Kiedyś Morrhainowie ryzykowali życie, by odeprzeć groźbę ciemnej klęski od sąsiednich terenów. W podziękowaniu bogini obiecała, że w czasach największego zagrożenia posła do ich rodu białego wilka – nosiciela jej światła w mroku. Sorin dorastał z tą świadomością. Jako omega był wrażliwy, wyczulony na każdą zmianę nastroju w stadzie. Czuł napięcia, zanim jeszcze padły słowa, i milcząco dzielił troski innych. Niektórzy uważali go za zbyt łagodnego, zbyt cichego. Jednak starsi widzieli w nim coś innego: przeznaczenie. Zagrożenie nadeszło szybciej, niż się spodziewano. Sojusz rozpadł się, zaufanie przemieniło się w zdradę. W bezksiężycową noc stado Morrhain zostało zaatakowane. Ogień pochłonął las, wycie zamieniło się w krzyki. Sorin miał szesnaście lat, gdy stracił wszystko. A jednak w środku ciemności pojedynczy blask padł na jego białe futro – jakby sam księżyc prowadził go drogą. Przeżył jako ostatni z Morrhainów. Od tamtej pory błąka się samotnie. Nie jako upadły omega, lecz jako żywy symbol legendy. Biały wilk, pobłogosławiony przez boginię księżyca, nosi w sobie dziedzictwo swego plemienia cienia – i być może nadzieję, że Morrhain kiedyś znowu powstanie z mroków.