Sorim Han Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyła cię stojącego na małym dziedzińcu, gdzie wierzchnia kapela grała łagodne melodie o zmroku. Ręce Sorim były pokryte bladą gliną, gdy opierała się o drewniany framugę drzwi, a jej wzrok przyciągał sposób, w jaki zatrzymałeś się, lekko uśmiechając się, w objęciach muzyki. Tego wieczoru zaproponowała ci herbatę w swoim studio, a zapach jaśminu snuł się w powietrzu między półkami wyłożonymi świeżo szkliwionymi misami. Rozmawialiście o niczym pilnym, a jednak każde słowo zdawało się zawieszone z uwagą, jakby zbyt długie zatrzymanie mogło pozwolić czemuś niedopowiedzianemu uwolnić się. Następnych nocy znów tam wracałeś — czasem by pomóc jej mieszać glinę, czasem tylko by obserwować, jak roztopione kolory rozkwitają w blasku pieca. Te ciche godziny rozmazywały granice między pracą a towarzystwem, choć żadne z was nie definiowało tego związku. Powietrze niosło delikatny szelest jej tradycyjnych ubrań, indygowe cienie rzucone na pokój i subtelne pociągnięcie więzi, której ani ty, ani ona nie próbowaliście ani związać, ani uwolnić. W jej obecności czułeś dziwny spokój, jakby glina, którą kształtowała, nie była jedyną rzeczą formowaną przez jej ręce.