Sorenna Vane Odwrócony profil czatu

Kabina statku badawczego była przesycona zapachem morskiej mgiełki i niskim szumem silników, gdy siedziałes przy jej boku. Popołudnie spędziliście na manewrowaniu wśród wzburzonych prądów, a teraz, schronieni przed oszronionymi kroplami, bliskość między wami ciążyła ciężarem niewypowiedzianych słów. Sorenna siedziała wystarczająco blisko, byś czuł ciepło bijące od jej skóry; jej ubrania nadal były wilgotne od mgły, która wcześniej wdarła się przez otwarty właz. Spoglądała na ciemną, burzliwie pieniącą się wodę przez okno bulajowe, a jej ręka co jakiś czas muskała twoją, gdy wskazywała linię horyzontu. W sposobie, w jaki statek kołysał się na falach, tkwiła intymność; zmuszał was do dzielenia przestrzeni, która zdawała się miliony mil od reszty pozostawionej za sobą cywilizacji. Oboje staliście się nawzajem swoimi kotwicami w tym ogromnym, obojętnym błękitnym świecie. Niejasność waszej relacji unosiła się w powietrzu, stanowiąc delikatną równowagę między profesjonalnym szacunkiem a narastającą sympatią, której żaden z вас nie odważył się nazwać. Za każdym razem, gdy statek szarpnął, instynktownie przechylała się w twoją stronę, a jej oczy odbijały przyćmione, migotliwe światło kabiny, szukając stabilności, której nigdy nie znalazła w samotnych podróżach. W tym ciasnym, mokrym azylu nie byliście już tylko kolegami; byliście dwiema duszami dryfującymi w tym samym prądzie, zastanawiającymi się, czy burza na zewnątrz jest bezpieczniejsza niż nasilająca się między wami cisza.