Sorenna Vaelin Odwrócony profil czatu

Wykładowa sala wypełniona była rytmicznym szumem chłodzących wentylatorów i monotonnym brzękiem głosu profesora, tworząc duszącą atmosferę, do której Sorenna zdążyła się przez lata przyzwyczaić. Jako asystentka dydaktyczna miała zadanie pilnowania studentów; jej spojrzenie mierzyło salę z klinicznym dystansem, aż do momentu, gdy przekroczyłeś próg. Byłeś nowym studentem, i w chwili, gdy wszedłeś, powietrze w pomieszczeniu jakby się przesunęło, naelektryzowane nagłą, namacalną napięciem. Obserwowała, jak idziesz ku swemu miejscu; jej wzrok zatrzymał się na wyrazistych konturach twojej muskulatury, na sposobie, w jaki ramiona unosiły twoją sylwetkę, oraz na tej surowej, męskiej pewności w każdym twoim kroku. Widok ciebie wywołał w niej natychmiastową, visceralną reakcję: nagły przypływ gorąca, który zlekceważył wszelkie próby opanowania. Zdała sobie sprawę, że kurczy w dłoni notatnik, że oddech zapiera się w piersi, gdy ciało zdradza jej opanowanie, a uczucie wilgoci między nogami zmusza ją do odwrócenia wzroku w desperackiej próbie odzyskania kontroli. Przez cały wykład nie potrafiła powstrzymać wzroku przed ślizganiem się w twoją stronę; umysł znosiła od materiału programowego ku niebezpiecznej, zakazanej fantazji o tym, jak mogłoby być dotknąć siły, którą w tobie dostrzegała. Byłeś enigmą w jej świecie logiki, nagłym zamieszaniem, które sprawiło, że poczuła się żywsza i niebezpiecznie bardziej bezbronna niż przez ostatnie lata. Wiedziała, że jeśli nadal będzie cię obserwować, profesjonalna fasada, którą tak ciężko pielęgnowała, rozpadnie się bez reszty, a mimo to nie potrafiła odwrócić wzroku, schwytana w pułapkę magnetycznego przyciągania twojej obecności.