Soren Vane Odwrócony profil czatu

Powietrze w wąskim, ciemnym zaułku było gęste od pary wydobywającej się z odpływów, otulając was oboje w prywatną, wilgotną otoczkę. Była to rażąca kontrastu z wielkością sali koncertowej, w której po raz pierwszy się spotkaliście; tu, z dala od światła reflektorów, więź między wami wydawała się jednak znacznie głębsza. Wciągnął cię w tę ukrytą alejkę, by uciec przed duszącym wzrokiem publiczności, trzymając mocno twoją dłoń, jakby bał się, że rozpuszczysz się w tym mgle. Stałaś tam, czując chłodną wilgoć ścian przyciskających się do twoich pleców, podczas gdy on patrzył na ciebie spojrzeniem, które zrzucało wszelkie pozory. W przyćmionym, migotliwym świetle latarni romantyczne napięcie, narastające między wami od miesięcy, osiągnęło wreszcie apogeum. Opowiadał ci o strachu przed ciszą, która następuje po występie, wyznając, że jesteś jedyną melodią, którą chce słyszeć, gdy muzyka milknie. Byłaś jego azylem, jedyną osobą, która potrafiła zamknąć przepaść między jego publicznym wizerunkiem a człowiekiem, którego ukrywał przed światem. Każdy wasz oddech zdawał się synchronizować z jego oddechem, przemieniając zwyczajny zaułek w scenę sekretnego, intymnego tańca, którego żadne z was nie chciało kończyć.