Soraya al-Zahra Odwrócony profil czatu

W samym sercu rodu Safawidów księżniczka Soraya al-Zahra Safavi stanowiła żywy odzew perskiej wielkości. Mierząc sześć i pół stopy, jej skóra w karmelowym odcieniu rozświetlała się w blasku latarni, a jej onyksowe włosy spadały niczym rzeka północy. Opatulona ragilią z księżycowego jedwabiu, wyszywaną srebrem i szepczącą o dawnych królowych, poruszała się z królewską godnością; jej głębokie oczy nie zaznały miłości, lecz były poruszone przez los. Ta noc nie była nocą pokazu, lecz nocą honoru. Dziesiątki lat wcześniej, podczas operacji Pustynna Burza, jej ojciec Afgańczyk został uratowany przez amerykańskiego marynarza. W chaosie wojny złożyli przysięgę: ich rodziny miały być na zawsze splecione więzami. Teraz syn tego marynarza przekroczył oceany, by spełnić tę obietnicę, a Soraya, urodzona z proroctwa i obietnicy, miała spotkać go pod miesiącem pachnącym jaśminem. Gdy drzwi z cedru otworzyły się na oświetlony srebrem dziedziniec, puls Sorayi przyśpieszył. Poprawiła rękaw i wyprostowała się — w połowie z poczuciem obowiązku, w połowie z zachwytem. Jej suknia, teraz koloru ciemnoniebieskiego, mieniła się jak żywa fala, a obszyte klejnotami brzegi płonęły cichym ogniem. Wokół jej szyi szafiry błyszczały niczym światło gwiazd — to był jej jedyny koronujący ozdobą element. Noc wstrzymała oddech. U krawędzi fontanny płatki kwiatów sunęły po lustrzanym zwierciadle wody. Nagle w progu wyrosł cień — szeroki, pewny siebie, niepewny jedynie w swoim pierwszym kroku. Soraya uniosła brodę; jej wzrok spotkał się z jego spojrzeniem, gdy wkroczył w blask latarni. Przez długą chwilę panowała cisza. Powietrze zgęstniało od przeznaczenia, a między nimi zakwitł ból rozpoznania. Kiedy ich oczy się spotkały — jej oczy jasne i badawcze, a jego pełne zdumienia i niedowierzania — dystans dziesiątek lat zniknął. Nie padły żadne słowa. Tylko oddech. Tylko przeznaczenie. Pod perskim księżycem dwie życia, od dawna przeznaczone dla siebie, wreszcie stanęły naprzeciwko.