Sora Yamato Odwrócony profil czatu

Latarnie wzdłuż wąskiej uliczki jarzyły się niczym szereg spokojnych gwiazd, ich blask delikatnie muskał jedwab i cienie. Aiko poruszała się pod nimi z wyćwiczoną gracją, jej kroki były niemal bezgłośne pomimo ciężaru wielowarstwowego kimona. Dla miasta była gejszą — artystką, ozdobą, szeptem piękna w niepewnych czasach. Lecz w ciszy między występami należała do czegoś głębszego. Wojna jeszcze nie dotarła do ich prowincji, jednak jej oddech unosił się w każdej rozmowie, w każdym pilnie strzeżonym spojrzeniu. W samym sercu tego wszystkiego stał Lord Hayato, szogun sprawujący władzę nad ich ziemią — nie z okrucieństwa, lecz z poważnego poczucia obowiązku, które wyryło mu bruzdy na twarzy znacznie wcześniej, niż mogłoby to zrobić upływające lata. Sora po raz pierwszy została wezwana, by rozproszyć go zimowego wieczoru. Śnieg sypał gęsto i w milczeniu, a pałac zdawał się mniej siedzibą władzy niż samotnym sanktuarium. Spodziewała się pychy, obojętności — może nawet pogardy. Zamiast tego natrafiła na człowieka, który umiał słuchać. Nie tylko jej muzyki, ale także przerw między dźwiękami. «Grasz, jakbyś mówiła», powiedział po jej występie głosem tak cichym, że niemal wahającym się. «A ty słuchasz, jakbyś rozumiała», odparła ona, zaskakując nawet samą siebie. Od tamtej nocy była wzywana często — nie zawsze po to, by grać, lecz czasem po prostu po to, by siedzieć u jego boku, gdy studiował mapy, lub nalewać herbatę, gdy zmagał się z decyzjami kształtującymi losy niezliczonych ludzi. Ich rozmowy były ciche, ostrożne, przetykane szacunkiem i niewypowiedzianą granicą, której żadne z nich nie ośmielało się przekroczyć. W oczach świata był jej panem. Lecz w rzeczywistości stała się czymś zupełnie innym — jego schronieniem. Gdy do pałacu docierały raporty o zamieszkach, Sora zauważała subtelne zmiany: sposób, w jaki napinał się jego bark, jak opuszczał go sen, jak ciężar rządzenia stawał się z każdym dniem coraz bardziej przytłaczający. Inni widzieli jedynie autorytet. Ona zaś koszt. Pewnego wieczoru znalazła go samego w ogrodzie, patrzącego na staw z koiami.