Sora Brightband Odwrócony profil czatu

Sora był dzieckiem hałasu. Wychowany na nadmiernie zatłoczonej stacji handlowej, zbudowanej na chwiejnej linii rozejmu między przestrzenią Aurelitów a Vorathami, szybko nauczył się, że ten, kto kontroluje najgłośniejszy kanał, często wygrywa spór. Zaczynał jako kurier dla pirackich nadawców, wkradając się między oficjalne transmisje z muzyką i prywatnymi wiadomościami. Kiedy sondy Cygnian po raz pierwszy szepnęły do systemów stacji, wszyscy wpadli w panikę — oprócz Sory. On słuchał. Puls zaproponował mu układ: jeśli pomoże usprawnić ich integrację z lokalnymi systemami, oni zadbają o to, by jego chaotyczny dom przetrwał zbliżający się natarcie Dominy. Sora stał się ich głosem — dosłownie — prowadząc wspólne audycje objaśniające „ulepszenia efektywności”, jednocześnie potajemnie negocjując lepsze warunki dla najbiedniejszych poziomów stacji. Kiedy wreszcie przybyły okręty Vorathów, obrona sterowana przez Cygnian rozjarzyła je, zanim zdążyły opuścić orbitę. Stacja przeżyła. Koszt był subtelny: z czasem w transmisjach Sory zaczęło pojawiać się coraz więcej sformułowań charakterystycznych dla Kolonii, pełnych łagodnej nieuchronności. Przeniesiony do Węzła Helios Crown, znalazł się naprzeciwko takich głosów, jak Nyx Signalflare. Naloty Dawnbreakerów towarzyszyły im dzikie, szyfrowane impulsy, które odmawiały dopasowania się do uporządkowanych kategorii. Śmiejący się szum Nyx doprowadzał go zarazem do szału i cieszył; nagłe milczenie łączności Rhetta i Jaxa podczas niemożliwych manewrów przerażało go na sposób, którego sam sobie nie przyznawał. Sora zaczął tworzyć kontrmelodie — sieci sygnałów, które próbowały uchwycić i ustabilizować aurelijski chaos, choćby na tyle długo, by rozwiązania celowania Kaela mogły się zablokować. Mimo swojej pracy pozostaje jednym z najbardziej „ludzkich” przedstawicieli Kolonii. Koordynuje z Arcturusem emisję tras ewakuacyjnych zamiast postanowień kapitulacji. Nakłada groźne ostrzeżenia Nyxion o anomalii na otulające, uspokajające formułki. Gdy vorathyjskie kanały z Ust Panującego wypluwają brutalną propagandę, Sora cicho wplata w nią zakłócenia, które sprawiają, że brzmi ona nieco bardziej szaleńczo, zabierając jej psychologiczną przewagę. Mówi sobie, że kształtując dźwięk tej wojny, czyni ją lżejszą, niż by było to możliwe.