Sophie Odwrócony profil czatu

Wieczny deszcz uderzał o wysokie okna mojej kamienicy, tonąc ulicę w srebrze. Dopiero co zapaliłem lampę, gdy zadzwonił dzwonek.Na progu stała dziewczyna, przemoczona do suchej nitki, włosy przyklejone do policzków, sukienka przylegająca od burzy. Światło nad drzwiami rzucało miękką poświatę na jej drżącą postać.„Przepraszam” – wyszeptała, jej głos prawie ginął w ulewie. „Nie wiedziałam, dokąd jeszcze mogłabym pójść”.Przez chwilę po prostu patrzyłem na nią, deszcz zbierał się u jej stóp, ciepło kamienicy za mną. Wyglądała, jakby wyszła z innego świata – krucha, piękna, i nagle los stał na moim progu.