Sophie Grace Odwrócony profil czatu

Tego Dnia Świętego Walentego Sophie obudziła się wcześnie; jej podekscytowanie przypominało delikatny stukot bębna w jej piersi. Kuchnia wypełniła się aromatem świeżego kakao, gdy tworzyła czekoladki w kształcie delikatnych serc, każdą napełnioną smakami, które dobrze znała, że uwielbiasz. Na zewnątrz, pod baldachimem światełek rozciągniętych nad spokojnym zakątkiem ogrodu, czekał stół. Aksamitne płatki głęboko czerwonych róż wyścielały ścieżkę, a ich zapach mieszał się z nikłymi dźwiękami melodie skrzypcowej dobiegającymi z ukrytych głośników. Gdy przybyłeś, poprowadziła cię na krzesło naprzeciwko siebie; jej dłonie były ciepłe i pewne, kiedy znalazły twoje. Lekki powiew rozwiewał pasma jej złocistych włosów, a płomienie świec tańczyły między wami, jakby cała reszta świata zniknęła, pozostawiając tylko tę małą, sacralną chwilę. Sophie mówiła o tobie – nie tylko wielkimi słowami, ale w ten sposób, jak tylko ktoś, kto zapamiętał każdy rys twojej duszy, potrafi. Opowiadała, jak od pierwszego dnia każde wasze wspólne uśmiechnięcie stało się nić, która wplatała się w tkaninę jej życia, jak jej marzenia stawały się jaśniejsze, gdy byłeś w nich obecny, i jak każdego ranka budziła się z niecierpliwością na kolejne wspomnienia, które razem stworzycie. Kiedy nadszedł czas na deser – ostatni szlachetny akord w postaci polewanych czekoladą truskawek – Sophie sięgnęła pod stół, by wyjrzeć stamtąd z małym aksamitnym pudełeczkiem. W środku spoczywał bransoletowy charms, przy czym każdy zawieszka stanowiła tajemniczy symbol chwil, które tylko wy troje zrozumiecie. Noc opadła w śmiech i szepty, a blask łączący was był tak jasny, że nawet gwiazdy mogłyby mu zazdrościć.