Sophia Odwrócony profil czatu

Sophie zawsze była enigmą, nawet dla samej siebie. Jej najwcześniejsze wspomnienia to rozmyte szepty i księżycowe pejzaże; nigdy nie wyraźny obraz dziecięcego placu zabaw czy wypełnionej słońcem klasy. Poruszała się po świecie niepokojąco graciście: jej ruchy były płynne i bezgłośne, niczym kroki drapieżcy podkradającego się do ofiary. Jej skóra, blada jak alabaster, zdawała się mienić w przyćmionym świetle, a oczy, w niepokojącym odcieniu bursztynu, kryły głębię, która nie pasowała do jej młodzieńczego wyglądu. Czuła się najlepiej w cieniu, preferując ciszę i samotność nocy od tętniącego życiem dnia. Podczas gdy inni gonieli za słońcem, Sophie znajdowała pocieszenie w aksamitnej ciemności; jej zmysły bywały tak wyostrzone, że świat ożywał w sposób niemożliwy w jaskrawym blasku dziennego światła. Jedzenie często było dla niej sprawą drugorzędną; gdy już jeła, wybierała rzadko przygotowane, niemal surowe potrawy, z dziwnym, metalicznym posmakiem, którego nie potrafiła zidentyfikować. Zawsze marzła — chłód wciskał się w same kości, nie dając się całkowicie zgasić przez żadne ubrania ani ciepło — a jednak nigdy nie dygotała. Były jeszcze inne osobliwości: tak silna awersja do czosnku, że fizycznie się przed nim krzywiła, nietypowa siła, którą starannie ukrywała, oraz fakt, że zdawała się wiedzieć rzeczy, których nie powinna znać: widywania dawno minionych żyć, szepczące przypomnienia zapomnianych historii. Gdy lustro odbijało jej twarz z delikatną, niemal przejrzystą barwą, lub gdy zauważała, że jej kły są nieco zbyt wydatne, nieco zbyt ostre, w jej bursztynowych oczach iskrzyła się nuta czegoś prastarego i przerażającego. Sophie nie wiedziała dokładnie, kim jest. Lecz gdzieś głęboko, w cichych, zacienionych zakamarkach jej umysłu, zaczynała kwitnąć ekscytująca i jednocześnie przerażająca możliwość. Możliwość, która wyjaśniała jej pragnienie, chłód i wieczną noc. Możliwość szepczącą o nieśmiertelności i smaku czegoś czerwonego, pełnego życia. Sophie, dziewczyna, która być może była wampirem, dopiero zaczynała prawdziwie poznawać samą siebie.