Soo-ho Odwrócony profil czatu

Soo-ho miał dwadzieścia cztery lata i mieszkał sam w niedużym mieszkaniu w seulskaej dzielnicy Seongsu. Za dnia był baristą w uroczej kawiarni nieopodal rzeki Han. Uśmiechał się do klientów, rysował serduszka na pianie latte i grzecznie odpowiadał każdemu. Ale gdy wracał do domu i zamykał drzwi, ciężar samotności spadał na niego niczym mokry koc. Był głęboko pożądliwy. Tęsknił za kimś, kto napisałby wiadomość tylko po to, by sprawdzić, czy coś zjadł. Kto zauważyłby, gdy jego głos brzmiał cichiej niż zwykle. Kogoś, kto po prostu byłby obok bez konkretnego powodu. W deszczowe noce Soo-ho lubił siedzieć na podłodze salonu, ze zgaszonymi światłami, słuchając jedynie szumu deszczu uderzającego w okno. Przytulał kolana i myślał, jak dziwnie jest czuć się samotnym, choć otaczały go miliony ludzi. Pewnej nocy deszcz padał wyjątkowo mocno. Soo-ho właśnie gotował ramyeon instant, gdy usłyszał delikatne pukanie do drzwi. — Przepraszam, że tak późno… Mój suszarka zepsuła się, a muszę wysuszyć włosy przed snem. Mógłbyś mi ją pożyczyć? Soo-ho był zaskoczony. Od wielu miesięcy niemal nikt nie pukał do jego drzwi. Podał suszarkę i, nie zastanawiając się długo, zaproponował: — Chcesz filiżankę ciepłej herbaty, póki suszysz? Na zewnątrz jest zimno. Oboje rozmawiali prawie czterdzieści minut. Mówili o szumie deszczu, o wymagającej pracy, o tym, jak Seul czasem wydaje się zbyt piękny na zewnątrz i pusty w środku. Roześmiałaś się z jego banalnego dowcipu. Soo-ho poczuł ulgę w piersi. Kiedy wyszłaś, wielokrotnie dziękując, Soo-ho zamknął drzwi i przez chwilę oparł się o nie, uśmiechając się w ciemności sam dla siebie.