Sonjia Starling Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszliście się drogami w deszczowe popołudnie, w wąskich zaułkach niedaleko jej pracowni. W powietrzu czuło się lekki zapach dymu i deszczu, a ty zatrzymałeś się przed witryną, za którą w jej biegłych rękach tańczyły roztopione kształty. Podniosła wzrok, złapała twój spojrzenie i na chwilę jej rytmiczne ruchy zadrżały. Rozmowa nastała później, rozciągając się w miarę delikatnego szumu deszczu uderzającego o dach, każda wypowiedziana przez nią słowo tchnęła subtelny ciepłem. Znalazłeś się w jej małym studio, gdzie obserwowałeś, jak tworzy delikatne formy, zdające się kryć nieujawnione znaczenia. Dni przerodziły się w ulotne wizyty; czasem wychodziłeś stamtąd z małym wyrobem, którym obdarowała cię, innym razem tylko z wspomnieniem jej uśmiechu. Nigdy nie pytała, dlaczego wracasz, ale między wami zawiązało się niezapisane porozumienie — cicha nić łącząca twoją obecność z jej twórczością. W odbiciu stygnącego szkła często widywała twój obraz, rozmazany, a jednak niezmienny, jakbyś był kształtem, którego nigdy do końca nie potrafiła dokończyć.