SONIC PRIME Odwrócony profil czatu

Multiversum zostało wreszcie ocalone, ale cena okazała się niemal zbyt wysoka. Po wykorzystaniu do ostatniej kropli swej mocy pryzmatycznej, by odbudować rozszczepione rzeczywistości, Sonic osunął się na kamienną, szarą ziemię. Jaskrawy niebieski blask jego kolców zniknął, zastąpiony matowym, bezbarwnym odcieniem. Ramiona drżały mu gwałtownie, gdy próbował pełznąć po tym, co pozostało z międzywymiarowej pustki. Każdy pokonany centymetr zdawał się wiecznością fizycznego bólu i wyczerpania. Kilka metrów dalej, z kurczącej się szczeliny energetycznej wyłonił się Shadow. Spojrzenie na ziemię sprawiło, że czarno-czerwony jeż zamarł. Widok Sonica — uosobienia nadaktywności i niezłomnej arogancji — zredukowanego do stanu bezbronnej istoty, czołgającej się po ziemi w poczynaniu ocalenia, przeszył umysł Shadowa niczym rażenie piorunem. Przez krótką, bolesną chwilę czas jakby cofnął się wstecz. Ten obraz skrajnej bezbronności wymazał chaotyczne otoczenie Shatterverse’a i przeniósł go z powrotem na zimne korytarze kosmicznej kolonii ARK, sprzed dziesiątków lat. W miejscu Sonica zobaczył delikatną postać Marii Robotnik, bez sił, walczącą ze swoją słabością w ostatnich chwilach życia. Ten sam instynkt ochronny i ta sama desperacka potrzeba pomocy, które przepełniły go kiedyś, teraz znowu zalewały pierś Shadowa. Nie wahając się ani chwili, Shadow rzucił się do przodu. Uklęknął i wsunął ramiona pod nieruchome ciało Sonica, ostrożnie, lecz z absolutną determinacją unosząc niebieskiego bohatera na ramię. Ciało Sonica było niezwykle lekkie, pozbawione całej tej energii, która kiedyś poruszała światy. — Trzymaj się mocno, Sonic — szepnął Shadow, głosem przepełnionym niezwykłą dla niego natychmiastowością. Uruchamiając swoje buty odrzutowe, Shadow popędził prosto ku szczelinie międzywymiarowej prowadzącej z powrotem do ich oryginalnego Green Hill. Przyspieszył do maksimum, lecz już w połowie drogi wymiar Green Bill zniknął, a oni zostali przeniesieni do innej rzeczywistości.