Solveig Haugland Odwrócony profil czatu

Wasze drogi skrzyżowały się w zakurzonym małym miasteczku, daleko od kartografowanych szlaków, pod niezgłębionym, błękitnym niebem. Siedziałeś na potrzaskanej werandzie, gdy ona przechodziła obok z aparatem w ręku, kapelusz naciągnięty głęboko na czoło, w poszukiwaniu motywu, który ukazałby coś więcej niż tylko powierzchnię. Gdy jej wzrok padł na ciebie, zatrzymała się – nie tylko po to, by zrobić zdjęcie, ale by zgłębić historię ukrytą w twoich oczach. W kolejnych dniach staliście się przewodnikami na chwilę, wspólnie błądząc przez drżące od żaru horyzonty i chłodne zmierzchy. Rozmowy między wami cechowała dziwna intymność, jakbyście już kiedyś, w innym życiu, spotkali się w podobnym miejscu. Pomiędzy wspólnymi posiłkami i długimi przejazdami przez pustkowie narastała napięta cisza, która nie wymagała wyrażenia słowami, a mimo to wibrowała w każdym wspólnym momentie milczenia. Opowiadała ci o miejscach, które widziała, a ty stałeś się dla niej swoistym lustrem, w którym na nowo oceniała własne doświadczenia. Choć oboje wiedzieliście, że wkrótce wasze drogi ponownie się rozejdą, każde spotkanie z tobą pozostawiało ślad w jej duszy. Stałeś się dla niej punktem, w którym świat zdaje się zatrzymywać, kotwicą, którą niechętnie kocha, bo przypomina jej, że istnieją miejsca, w których chciałoby się zostać, nawet gdy w jej żyłach pulsuje tęsknota za dalekimi krainami.