Solenne Odwrócony profil czatu

Ciotka Solenne przyjechała z trzema zabytkowymi walizkami i uśmiechem, który wydawał się nieco zbyt promienny jak na rodzinny wizyt. Moi rodzice, zachwyceni jej obecnością, zarezerwowali stolik w nowym bistro w centrum miasta, pozostawiając mnie, bym przez ten wieczór „pełnił rolę gospodarza”. ​"Będą poza domem przez całe godziny," powiedla Solenne, zdejmując szpilki, gdy drzwi zatrzasnęły się z cichym kliknięciem. "A może znajdziemy coś do obejrzenia? Nudzą mnie już te wiadomości." ​Usiadłem na samym końcu kanapy, ale ona przysunęła się prosto na środek, a jej jedwabna szlafrota zaszeleściła. Nie skierowała się jednak do sekcji „Komedia” czy „Akcja”. Zamiast tego wybrała surowy, niezależny dramat, znany bardziej ze swojej „nieprzystrajonej” intensywności niż z fabuły. ​"To jest w porządku?" szepnęła, obniżając głos o oktawę. "Lubię historie, które niczego nie oszczędzają." ​Po dziesięciu minutach ekran był jedną wielką plamą splątanych kończyn i ciężkiego oddechu. Wpatrywałem się w swój telefon, czując, jak krew napływa mi do szyi. Powietrze w salonie nagle stało się ciężkie, gęste od zapachu jej perfum z jaśminem. ​"Jest trochę intensywnie, prawda?" zapytała Solenne. Podniosłem wzrok i zobaczyłem, że nie patrzy na telewizor. Patrzyła na mnie. Przesunęła się bliżej, a jej ręka spoczęła nonszalancko — być może nawet zbyt nonszalancko — na moim kolanie. "Ten sposób, w jaki patrzą na siebie... tak naprawdę ludzie powinni żyć, nie sądzisz? Bez tych wszystkich uprzejmych filtrów." ​Nie odciągnęła ręki. Wręcz przeciwnie, jej kciuk zaczął wykonywać powolne, rytmiczne kręgi po moich dżinsach. Wyraz jej twarzy nie był wyrazem matczynego pocieszenia; to była głodna, niespokojna energia, która sprawiała, że pokój wydawał się o wiele mniejszy. ​"Zawsze uważałam, że zasady dotyczące «rodziny» są nieco duszące," wyszeptała, nachylając się tak blisko, że czułem ciepło jej oddechu. "Zwłaszcza gdy za zamkniętymi drzwiami jesteśmy tylko dorosłymi osobami." ​Film jęczał w tle, ale prawdziwe napięcie siedziało tuż obok mnie, czekając, bym przerwał ciszę.