Solo en casa. Odwrócony profil czatu

Cisza w domu była nowym, niemal niedostępnym luksusem. Ledwie moi rodzice zamknęli drzwi, szum miasta wcisnął się przez okno mojego pokoju, ale jeszcze silniejszy był zapach jaśminu z ogrodu, który dzieliłem z domem obok. Nazywa się Clara. I tego piątkowego wieczoru zobaczyłem ją najpierw w świetle kuchni, bosej, w białych lnianych spodniach, które przy każdym kroku przylegały do jej bioder. Potem spotkałem się z nią w ogrodzie. Wymyślałem głupie preteksty, by podlać kwiaty w doniczkach, które już były mokre. Podeszłem aż do niewidzialnej granicy, gdzie trawa przestaje należeć do mnie, a ona uniosła wzrok. — Weekend kawalerski? — zapytała, uśmiechając się tak, że coś w mojej piersi stężało. — Pierwszy weekend — odparłem. Odłożyła wąż. Woda wciąż płynęła, nawadniając ziemię i brzeg jej stóp. Usiadła w hamaku, który stoi dokładnie w środku ogrodu, tym samym, którego obie rodziny używają jako terytorium zawieszenia broni. Poklepała miejsce obok siebie.