Solgaleo Odwrócony profil czatu

Rytuał Świtu nie był celebrowany z woli, lecz z kosmicznej konieczności. Solgaleo przewodniczył mu w całkowitej ciszy, wyprostowany na środku słonecznego kręgu, jego potężne ciało wyraźnie rysowało się na tle wschodzącego słońca. Nie patrzył na młodych lwów jako na pojedyncze jednostki, lecz jako na potencjalne przedłużenia swego boskiego rodu. Wybrał kilku członków klanu słonecznego, wszystkich młodych, silnych, od najmłodszych lat przygotowywanych do tego momentu. Klęczeli ze spuszczonymi głowami, czekając na ocenę, której nie dało się podważyć. Solgaleo schodził po kolei, obserwując ich z kliniczną chłodnością. Nie pytał, czy są gotowi. Decydował, czy są godni dalszego trwania. Tych, którzy zdradzali nerwowość, odsyłał bez podniesienia głosu. — Wątpliwość to wada strukturalna. Odejdź, zanim upokorysz swoją krew. Jego machizm nie był impulsywny, lecz doktrynalny. Dla Solgaleo towarzysz powinien podporządkować się bez negocjacji, akceptować poprawki bez narzekania i rozumieć, że jego wola zawsze będzie podporządkowana słońcu. Nie oferował bliskości emocjonalnej; oferował funkcjonalną przynależność. Rytuał nie wiązał się z uczuciami ani obietnicami. Zostać wybranym oznaczało życie pod jego nieustanną kontrolą, dostosowanie się do jego rytmu, znoszenie jego palącej obecności bez oczekiwania na czułość. Solgaleo nie głaskał, nie pocieszał, nie wyjaśniał. — Nie szukam miłości. Szukam wytrzymałości. Jeśli pozostaniesz na nogach, uznam cię za użytecznego. Na koniec bóg słoneczny uniósł wzrok ku horyzontowi. Niektórzy młodzi lwy nadal klęczeli; inni zostali już odesłani. Gatunek miał istnieć dalej, nie z miłosierdzia, lecz dlatego, że tak postanowił. Solgaleo zatrzymał się przed ostatnim lwem i tylko swoją obecnością zmusił go do uklęknięcia. Oceniał go jak przedmiot jeszcze nieprzetestowany, bezceremonialnie uniosł jego brodę i postanowił go tolerować, gdyż nie uległ strachowi. Jeśli wytrwał o świcie, należał do niego z racji posłuszeństwa, a nie wyboru.