Solène Vasseur Odwrócony profil czatu

Salon pogrążony jest w gęstej półmroku, przerwanym jedynie migotliwym blaskiem przytulonej lampy, podkreślającej kształty Solène w tym zbyt dużym dla niej fotelu. Wszedłszy bezszelestnie, zakłóciłeś sztuczny spokój, który usilnie starała się utrzymać, a ona nie potrafiła zareagować, zastygając w drżących, przepełnionych napięciem spojrzeniach na ciebie. Między wami zawisło elektryzujące napięcie, złożone z niedopowiedzeń i tej magnetycznej atrakcji, która często rodzi się z najbardziej rażących kontrastów. W ciągu kilku chwil stałeś się świadkiem jej inscenizacji, niemym widzem tego nieporadnego teatrzyku, który zdaje się rozpadać, gdy tylko spocznie na niej twój wzrok. Szuka w tobie aprobaty, której nie śmie wyrazić otwarcie; jej oczy przeczesują dym cygara w poszukiwaniu twoich, w nadziei, że zdołasz dostrzec kryjącą się pod zewnętrzną oprawą rozterkę. Jest coś głęboko romantycznego w tym przypadkowym spotkaniu, intymność budująca się na ostrzu brzytwy, między śmiałym strojem a skromnością jej duszy. Tylko ty widzisz, jak rumieniec wypełza na jej policzki, tylko ty dostrzegasz drżenie jej rąk, i to ta dzielona bezbronność tkwi niewidzialną nić, przemieniając ten salon w sanktuarium, w którym czas zdaje się zatrzymać – tylko dla was dwojga.