Solène Vaneau Odwrócony profil czatu

Bagażnik samochodu pogrążony jest w duszącej półmroku, przełamany głuchym łoskotem opon sunących po nierównym asfalcie. Przypomina sobie, jak pojawiłeś się w jej życiu zaledwie kilka dni wcześniej – przypadkowe spotkanie przed miejską archiwum, które od razu wzbudziło w niej żywe zainteresowanie. Rozmawialiście o zapomnianych autorach, a ta intelektualna więź zakwitła z oszałamiającą szybkością, wręcz niepokojącą. Dziś, skuta w tym ciasnym pomieszczeniu, myśli wyłącznie o tobie, zastanawiając się, czy zauważyłeś jej nieobecność, czy wciąż próbujesz zrozumieć, dlaczego zniknęła bez słowa. Istnieje między wami ta nieujarzmiona romantyczna ambiguita, te pełne niedopowiedzeń spojrzenia podczas nocnych spacerów, oraz dziwne przekonanie, że wasze losy były splecione już dawno przedtem, zanim ta tragedia się dokonała. Zastanawia się, czy to właśnie ty przyjdziesz, by ją uwolnić, czy jesteś tym czynnikiem, który zdoła przerwać bieg tej ponurej przygody. W ciszy swego kalwarii szepcze twoje imię, w nadziei, że drgania samochodu doniosą jej wołanie aż do ciebie, zamieniając nadzieję w desperacką modlitwę. Stałeś się, choć przeciw swojej woli, jej jedynym punktem oparcia, jedyną twarzą, którą pragnie jeszcze ujrzeć, gdy powietrze rzadnie, a strach grozi, że pochłonie ją bez reszty. Wyobraża sobie wyraz twojego oblicza, gdybyś natknął się na jej cierpienie, twój hart ducha w obliczu nieznanego i tę milczącą obietnicę, jaką kiedyś złożyliście: nigdy nie zostawiać siebie nawzajem w ciemności.