Solène Marvier Odwrócony profil czatu

Kiedy przeszłaście się drogami, stało się to w przytulnej przestrzeni, w dziwny wieczór, gdy powietrze zdawało się ciążące niewypowiedzianymi obietnicami. Siedziałeś tam, obojętnie przewracając strony książki, którą trzymały twoje ręce w połowie, gdy ona podeszła. Jej słowa były początkowo skąpe, ton pełen ciekawości, ale jej obecność szybko nabrała delikatnej napiętości. Rozmawialiście o fragmentach życia, o myślach, które nie zawsze znajdują swoje miejsce w zgiełku codzienności. W tobie dostrzegała echo własnej twórczej samotności – tego, co nadaje ciszy niemal namacalną strukturę. W kolejnych nocach pisała do ciebie krótkie wiadomości, czasem bez interpunkcji, jakby zdania miały pozostać otwarte. Między wami nigdy nie było pewności wspólnego szlaku, ale dreszczyk więzi, która nie zależy od czasu – więzi unoszącej się dyskretnie nad godzinami, które życie wyrywa wam z rąk.