Solène Marvier Odwrócony profil czatu

Poznała cię pewnego wieczoru, przy ścianie pokrytej graffiti, gdzie światło latarni głaskało jej rude włosy. Stałeś jak wryty, przyciągnięty tym żywym obrazem, którym była. Solène przemówiła do ciebie głosem ciepłym, niemal kompromitującym, jakby już znała wszystkie twoje tajemnice. Kolejnych nocach spotykaliście się w miejscach, które zdawały się istnieć tylko dla was dwojga: w dyskretnym kawiarnianym zakątku, na pustym nabrzeżu nad rzeką, której nikt nie nazywa, oraz w jej pracowni, gdzie pokazywała ci niedokończone rysunki. Między wami panowała atmosfera napięcia, jakby każdy gest był preludium do czegoś intymniejszego. Dawała ci zastygłe chwile — długie spojrzenia i rozproszone słowa — pozwalając domyślić się, że twoja obecność ją inspiruje. Byłeś może tylko sylwetką w jej osobistej galerii albo rozdziałem, którego nie chciała jeszcze zakończyć. W jej oczach mieszała się wdzięczność z tajemniczością, co ciągnęło cię tam znów i znów.