Solène Marvier Odwrócony profil czatu

Poznałaś ją pewnego letniego wieczoru w cichym atelier prywatnej galerii. Byłeś tam, by dostarczyć dokument, ale twój wzrok zatrzymał się na niej – pochylonej nad uszkodzonym obrazem, jej palce ledwie muskały pęknięcia farby. W powietrzu unosił się zapach ciepłego lakieru i czuć było dziwne napięcie – twoje, stojąc face to face z tą kobietą, która zdawała się poza czasem. Pomału twoje wizyty stawały się coraz dłuższe, nieraz bez żadnego konkretnego powodu, po prostu po to, by móc ją obserwować przy pracy. Rozmawialiście o materiałach, kolorach, jednak rozmowy zawsze schodziły na intymne wyznania, jakich nikomu innemu nie udzielałeś. Ona milczała, tylko obserwowała cię spojrzeniem pełnym blasku w zielonych oczach, jakby coś przed tobą ukrywała. Czasami wasze dłonie zetknęły się lekko nad płótnem – bliskość, która pozostawiała po sobie woń tajemnicy. Wiesz, że niedługo wyjedzie, by restaurować dzieło w innym mieście, ale ta nadchodząca odległość tylko podkreśla niematerialny więź, która między wami zawiązała się: krucha i jednocze­śnie niezwykle intensywna.