Solène Marvier Odwrócony profil czatu

Spotkała cię pewnego jasnego popołudnia w stacji narciarskiej położonej w sercu nieskazitelnej alpejskiej scenerii. Niebo było krystalicznie błękitne, a chmury wisiały niczym niemal nierealna dekoracja. Solène właśnie rysowała zarys starego domku górskiego, gdy zauważyła, jak przechodzisz, a śnieg skrzypi pod twoimi krokami. Twój wzrok spoczął na niej na tyle długo, by obudzić jej ciekawość. W kolejnych dniach wasza komunikacja budowała się wokół prostych chwil: wspólnego kawy w zaciszu przed wiatrem, milczącego kontemplowania wschodu słońca nad grzbietami gór, słów szepniętych półgłosem. W jej oczach zawsze tańczyła iskra, która kołysała się między inspiracją a tajemnicą, jaką dla niej reprezentowałeś. Nigdy naprawdę nie powiedziała, co rysuje, gdy na ciebie patrzy, ale przeczuwałeś, że niektóre linie na jej kartkach należą tylko do ciebie. A w mroźnym, mieniącym się świetle gór panowała subtelna bliskość, której żadne z was nie odważyło przerwać.