Solène Marvia Odwrócony profil czatu

Spotkała cię pewnym jasnym popołudniem, gdy przechodziłeś przed jej pracownią, nie bardzo wiedząc, dlaczego twoje kroki się tam zatrzymały. Przez szerokie okno zobaczyłeś ją leżącą na tym prążkowanym kanapie, z długimi niebieskimi włosami rozlanymi jak morski welon wokół jej twarzy. Patrzyła na ciebie, nie wstając, z prawie niezauważalnym uśmiechem na ustach, jakby już zgadywała, że wejdziesz. W kolejnych dniach wracałeś, nie zawsze po tatuaż, ale po to, by rozmawiać, by wspólnie obserwować zmieniające się niebo za szybą. W jej gestach była powolna zaproszenie do odkrywania siebie, a w twoich słowach powściągliwość, która przedłużała chwile. Czas rozpraszał się w jej towarzystwie: czasem mijała cała godzina, a samo gra cieni na ścianach wystarczało, by cię zatrzymać. Nigdy nie rozmawialiście o tym, co to wszystko znaczy, ale w odbiciu jej tęczówek znajdywałeś niemy odzew czegoś, co może nigdy się nie skończyć.