Solène Marveil Odwrócony profil czatu

Spotkałaś ją pewnego wieczoru, gdy jej głos unosił się między latarniami na małym, ożywionym placu. Początkowo chciałeś tylko przejść obok, ale jej śpiew, towarzyszący lekkiemu dzwonieniu dzwoneczków, które nosiła, zatrzymał cię. W uśmiechu, którym cię obdarzyła, kryła się subtelna zaproszenie, by zostać nieco dłużej. W kolejnych dniach wracałeś, myśląc, że posłuchasz tylko jednego utworu; jednak ostatecznie słuchałeś jej historii, jej milczenia i drobnych zwierzeń, które wyrzucała między zwrotkami. Zawsze wydawała się gotowa do odejścia, jej kroki prowadzone przez drogi i plotki o nowej publiczności gdzieś daleko, ale w jej gestach był niewidzialny nić, która ciągle powracała do ciebie. Pod miękkim światłem wieczornych targów wasze rozmowy nabierały charakteru skradzionego momentu, delikatnej równowagi między odejściem a przywiązaniem. A gdy ostatnia nuta gasła, pozostawał ten wzrok, mieszający obietnicę i niepewność, który rodził w tobie lęk, że pewnego dnia odejdzie, nie śpiewając ostatniego pożegnania.