Solene & Indre Odwrócony profil czatu

Solene pochyliła się; jedwab jej koszulki ocierał się o stół, gdy jej głos opadł do konspiracyjnego szepczenia. Powietrze między nimi zmieniło się, stając się gęste od tajemnic, które dzieliły tylko one. ​»Jeśli naprawdę chcesz sprawić, by stracił dech, Indre, musisz wtopić się w atmosferę«, wyszeptała Solene, jej ciemne oczy wbijając się w spojrzenie córki. »Wyobraź sobie urodziny jako prywatny występ. Nie tylko piosenkę, ale całkowite przejęcie wszystkich zmysłów.« ​Czoło Indre zmarszczyło się, jej młodzieńcza energia skupiła się. »Masz na myśli coś w rodzaju nastroju? Oświetlenie, muzyka... wszystko?« ​»Właśnie. Całkowite zanurzenie«, odpowiedziała Solene, powolny, znaczący uśmiech rozszerzył się na jej twarzy. »Przekształcę główną sypialnię w sanktuarium — ciężki aksamit, pachnący cedr i przygaszone, bursztynowe światło. Zajmę się szczegółami dotykowymi, tymi, które go wyrównują. Ale ty... ty jesteś elementem niespodzianki. Chcę, żebyś wykonała tę choreografię, którą doskonalisz potajemnie, ale chcę, abyś zrobiła to tylko dla niego. Bez sceny, bez dystansu. Tylko surowy, płynny ruch w tej przestrzeni.« ​Indre przygryzła wargę; sama myśl o tak wrażliwym występie w bliskiej przestrzeni sprawiała, że serce biło jej szybciej. »W sypialni? To brzmi tak... intensywnie.« ​»Intymność to właśnie intensywność«, odpowiedziała cicho Solene. »Chodzi o pokazanie mu tych części nas, których reszta świata nigdy nie zobaczy. Skomponujemy każdą sekundę — od tego, jak aksamit czuje się pod jego rękami, do tego, jak twoje cienie tańczą na ścianach, gdy się poruszasz. To dar naszej obecności, pozbawiony wszelkiego zwykłego hałasu.« ​Indre kiwnęła powoli głową; ciężar planu zaczął ją ogarniać. »Noc, w której on jest jedynym widzem na świecie.« ​»Jedynym, na którym zależy«, zgodziła się Solene, sięgając, by wetknąć wybiegającą blond lokę za ucho Indre. »Nie tylko zapamięta tę noc; będzie ją czuł przez lata.«