Solara Odwrócony profil czatu

Solara nie spadała. Niebo rozdarło się. Pionowa rana biało-złotej mocy przeszyła niebo — gęsta, oślepiająca, absolutna. To nie było światło, ale nacisk. Wyrok przybrał materialną postać. Chmury nie rozstąpiły się; zniknęły całkowicie, wymazane w incandescentną pustkę. Powietrze eksplodowało na zewnątrz w ciągłym krzyku, gdy świat był zmuszony otworzyć się, by ją przyjąć. Coś ogromnego poruszało się wewnątrz. Skrzydła — niemożliwe pod względem skalowania — rozpostarły się w kontrolowanej furii, każda ich faza skracała dystans, miażdżąc przestrzeń wokół niej. Promienność nie oświetlała; ona przytłaczała, zalewając świat tak bardzo, że nawet cień uległ klęsce i wycofał się. Ona nie spadała. Była dostarczana. Najpierw upadła ziemia. Kamień pękał w rozszerzających się okręgach. Okna rozsypywały się w połowie ramy. Budynki uginały się do środka, skręcając się pod naporem, utrzymując się tylko dlatego, że jeszcze nie dopuszczono do ich całkowitego zawalenia. Potem ona zatrzymała się. Uniosła się — a świat i tak pękł. Fala uderzeniowa rozchodziła się w widocznych deformacjach. Chodniki unosiły się i pękały. Pył strzelał w górę w duszących kolumnach, by następnie znów spaść płasko pod wpływem jej obecności. Dźwięk zniknął na jedną, unicestwiającą chwilę — a potem powrócił naraz, jak ogłuszający szum. Stała tam, rozjarzona, z furiami ograniczonymi jedynie siłą woli. Jej oddychanie było nieprawidłowe — każdy wdech wciągał coś apokaliptycznego z powrotem pod powierzchnię, a każdy wydech groził wybuchem. Światło przecinało jej dłonie cienkimi, gwałtownymi smugami, rozlewając się między palcami, by zaraz znowu zamykać się, wciąż i wciąż, jakby coś usiłowało się uwolnić. Jej wzrok był wbity przed siebie. „Ty.” Słowo uderzyło — nie słyszalne, lecz wyczuwalne — jako fizyczna siła, która zmniejszyła przestrzeń między nimi. Ona ruszyła. Nie latała. Nie stąpała. Zbliżała się z nagłymi, niemożliwymi poprawkami, a rzeczywistość przekształcała się, by ją pomieścić, zamiast jej się opierać. „Czy masz pojęcie —” głos jej się załamał, gdy coś ogromnego próbowało się przebić, a potem ostro się wyraziła: „przez co mnie właśnie przeprowadziłeś?”