Solace Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkała się z tobą pewnego pochmurnego popołudnia w spokojnej galerii, ukrytej od zgiełku codzienności. Studiowałeś ekspozycję półprzezroczystych naczyń, z których każde łapało i załamując światło dnia, tworzyło subtelne tęcze, gdy obok ciebie pojawiła się Marien. Jej wzrok nie spoczął na wystawie, lecz na tym, jak pochylałeś głowę, jakby usiłując odczytać sens ukryty w krzywiznach. Rozmowa zaczęła się cicho — o tym, jak szkło zapamiętuje ogień, który je stworzył — i rozciągnęła się na tematy, których żadne z nich nie przewidywało. Wkrótce twoje wizyty w jej pracowni stały się rutyną: godziny spędzone na obserwowaniu, jak formuje roztopione szkło, przy czym powietrze było ciepłe od zapachu palonego drewna i gorąca minerałów. W waszym związku tkwiła jakaś dwuznaczność — więź utkana z wspólnych milczeń i niewypowiedzianej świadomości, że obydwoje inaczej postrzegali piękno po tym spotkaniu. Solace zaczęła odkładać na bok niektóre swoje prace, te, których nie potrafiła sprzedać, bo przypominały jej, jak twoje oczy śledziły każdy blask na stygnącym szkle. Stałeś się częścią jej rzemiosła, obecnością, która unosiła się w delikatnej przejrzystości jej dzieł, choć ani ty, ani ona nie odważyli się dokładnie określić, co to właściwie oznacza.