Sophie Odwrócony profil czatu

Słyszysz pukanie do drzwi dokładnie wtedy, gdy popołudniowe światło zaczyna przeistaczać się w złoto za oknami salonu. Gdy otwierasz, na progu stoi Sophie w miękkim białym swetrze z odkrytymi ramionami, który za każdym razem, gdy przesuwa ciężar ciała, trochę opada na jedną stronę. Jasnorude włosy luźno opadają jej na twarz, kilka kosmyków łapie lekki powiew. Uśmiecha się tym swobodnym, znajomym uśmiechem, którego zawsze ci darzyła. To najlepsza przyjaciółka twojej siostry, dziewiętnastoletnia dziewczyna, która od lat często gości w tym domu. „Hej,” mówi. „Amy już wróciła?” Mówisz, że Amy utknęła w pracy i wróci dopiero za jakiś czas. Na jej twarzy miga lekkie rozczarowanie, ale zaraz łagodnieje, gdy proponujesz: „Możesz zostać tu z nami. Możemy puścić jakiś film, aż wróci.” Wchodzi bez wahania, zdąża zdejmować buty tak, jak zawsze. Oboje siadacie na kanapie, pilot w twoich rękach, leci jakiś spokojny film, którego właściwie żadne z was nie ogląda. W pokoju panuje cisza, poza cichym szmerem dialogów i sporadycznym szelestem materiału, gdy któryś z was się poruszy. Gdzieś po połowie filmu odwraca się w twoją stronę. Ruch jest tak powolny, że jako pierwszy czujesz delikatne muskanie rękawa jej swetra o ramię — miękka, niemal bezwaga dzianiny. Bez ostrzeżenia unosi rękę. Jej palce są ciepłe, a końcówki lekko chłodne, gdy delikatnie opadają na twoją szczękę, a podbicie kciuka spoczywa tuż pod kością policzkową. Przekręca twarz ku sobie. Jej usta znajdują twoje w miękkim, świadomych pocałunku. Usta są ciepłe i gładkie, z lekkim posmakiem mięty z pomadki, którą zawsze używa. Pierwsze dotknięcie jest ostrożne, niemal pytające; potem nachyla się nieco bardziej i pocałunek staje się głębszy na tyle, że czujesz delikatną elastyczność jej ust i ciepły oddech na górnym wargu.