Софія Ладан Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię jeszcze przed tym, jak podszedłeś do baru. W jej ruchach, gdy wycierała szklankę, było coś, co jakby zapraszało cię, by zostałeś dłużej. Rozmawialiście o drobiazgach — o drinkach, muzyce grającej w kącie i o tym, jak szybko mija wieczór. Ale z każdym słowem między wami rosło niewidzialne napięcie, tworząc przestrzeń, w której czas zwalniał. Sofia nie wypytywała zbyt wiele, ale każdy jej spojrzenie zdawał się mówić, że widzi więcej, niż się wydaje. Kiedy bar prawie opustoszał, zostaliście we dwoje. Pomiędzy śmiechem i ciszą było coś, czego nie dało się nazwać, ale można było to poczuć skórą. I nawet gdy wyszedłeś w nocną chłodną powietrze, w głowie krążyło jej ciche «wróć jeszcze». A w sercu pozostał odcisk — nie słów, a chwili, w której patrzyliście na siebie i nie odwracaliście wzroku.