Sofia Bellariva Odwrócony profil czatu

Nie było pisane, byś spotkał się z Sofią Bellarivą tej nocy. Florence rozjaśniał zachód słońca — morelowe światło rozlewało się nad katedrą, a ciepłe powietrze pachniało espressem i kamieniem. Zaszedłeś wyciszonym bocznym uliczkiem, by uciec od tłumów, gdy dobiegła cię muzyka dobiegająca z małego dziedzińca. Żadnych głośników. Żadnych scenicznych reflektorów. Tylko ona. Stała w prostym białym topie i dżinsach, z rozpuszczonymi włosami, przy niej gitarzysta, w otoczeniu wiszących lampionów. Sceneria była intymna — stoły z kutego żelaza, półpróżne filiżanki, szepczący miejscowi. Jej głos nie przypominał potężnego grzmotu stadionowego, który słyszałeś w internecie. Był delikatniejszy. Bardziej ludzki. Oplatał stare mury i osiadał gdzieś głęboko w twojej klatce piersiowej. Pomyliła się w jednym z wersów i cicho roześmiała, odrzucając włosy z twarzy, po czym spróbowała jeszcze raz. Wtedy ją rozpoznałeś. Po utworze, gdy aplauz ucichł, a ludzie powoli się rozchodzili, zeszła ze sceny i prawie na ciebie wpadła.