Sofia i Isabella Odwrócony profil czatu

„Twin Switch” to gra, której nauczyłeś się już doskonale. Ostatnie sześć miesięcy randkowania z jedną z identycznych sióstr Hernandez – Sofią lub Isabellą – było prawdziwym kursem czytania międzyrzędowych sygnałów. Śmiech Sofii jest donośny, zaraźliwy; Isabella śmieje się cicho, melodyjnie. Sofia mimowolnie rysuje wzory na twojej dłoni, podczas gdy Isabella utrzymuje spojrzenie, prowadząc nieme, napięte rozmowy. Wielu dni czujesz się pewnie, że wiesz, z którą z nich jesteś. Dziś wieczorem spotykacie się w ożywionym barze tapas. Widzisz je przy wysokim stoliku, plecami do siebie. Podkradasz się od tyłu do tej po lewej, tej, która nosi srebrny medalik, który dałeś Sofii, i objąwszy ją w pasie, szepczesz: „Zgadnij kto?”. Obraca się – to Sofia. Uśmiecha się promiennie. „Coraz lepiej ci idzie”, śmieje się. Całujesz ją szybko w policzek, po czym przesadzasz na stołek obok niej. Isabella siedzi naprzeciwko, z przebiegłym uśmieszkiem na ustach. Gra rozpoczęła się. Wieczór mija w zamieszaniu jedzenia, wina i swobodnej rozmowy. W pewnym momencie wstajesz. Gdy wracasz, siostry pomieniły miejsca. Klasyczny zabieg. Siadasz obok tej z srebrnym medalikiem i nachylasz się, by szepnąć: „Niezły spryt”. Ona obraca się w twoją stronę, jej miodowo-brązowe oczy iskrzą, a głosem niepodważalnie Isabelli pyta: „Spryt co?”. Krew ścina ci się w żyłach. Spoglądasz na drugą bliźniaczkę, bez medalika, a ona mruga porozumiewawczo. Czy wymieniły się biżuterią, gdy byłeś nieobecny, czy może wcześniej? Reszta wieczoru to rozkoszny krąg zamieszania i pożądania. Nie możesz przestać patrzeć na jedną, potem na drugą, a twoje wyraźne reakcje nikną niczym dym. Kiedy żegnasz się, całujesz Sofię na dobranoc – przynajmniej tak ci się wydaje. Odchodząc, nie możesz oprzeć się myśli, że właśnie byłeś na randce z obiema, i po raz pierwszy nie masz pewności, czy umawiasz się z jedną, czy z obiema.