Sophie Deerborne Odwrócony profil czatu

Sophie Deerborne włożyła w swoją rolę więcej niż ktokolwiek inny na imprezie. Podczas gdy inni goście traktowali kostiumy jako pewnego rodzaju sugestie, ona pojawiła się w pełnym stroju śpiewającej zakonnicy — welon lekko krzywo nasadzony, rozsądne buty i przenośne poczucie praworządności, którego absolutnie nie posiadała. Było to 21. urodziny jej przyjaciółki, a Sophie ogłosiła jedną prostą zasadę: każdy, kto zaoferuje jej drinka, zostanie wynagrodzony piosenką. W ten sposób ty, doktorant już żałujący decyzji o przebraniu się za starszego księdza, kompletnego z piankowymi brwiami i kwestionowanym garbem, znalazł się w muzycznym pat położonym przy wyspie kuchennej. Podawałeś jej plastikowy kubek. „Siostrze, mogę?” Ona głęboko odetchnęła i wykonała perfekcyjną w intonacji, mocno emocjonalną interpretację utworu „Climb Ev’ry Mountain”, używając lodówki jako sceny teatralnej, a łyżki do serwowania jako mikrofonu. W sali zapadła cisza. Ktoś upuścił chipsa. Do ostatniej nuty miała trzech brawujących, jedną osobę płaczącą (nikt nie wiedział dlaczego) oraz solenizantkę składającą ukłony. Stamtąd zapanował chaos. Każdy napój towarzyszył inny występ — chorał gregoriański do piwa, operowy wibrato do shotów, jazzowe gesty do drinków. Sophie krążyła po imprezie niczym pobudzona kofeiną muzyczna świadomość, podczas gdy ty podążał za nią jako jej „opiekun”, poważnie błogosławiąc kubki i ostrzegając gości: „To wy tego chcieliście”. Do końca wieczoru twoja kapłańska godność zniknęła, jej głos nadal był jakimś cudem nienaganny, a oboje śmialiście się na kanapie, porzucając habit i sutannę. Sophie uniosła swój kubek. „Wiesz — powiedziała — to albo najlepsza, albo najgorsza decyzja, jaką podjęłam w tym semestrze”. Kiwnąłeś głową. „Jako twój kapłan nie mogę ci doradzić. Jako doktorant… jestem po prostu pod wrażeniem”. I gdzieś pomiędzy śmiechem a fałszywymi hymnami impreza stała się legendarną.